حجت الاسلام و المسلمین سید تقی واردی از اساتید حوزه علمیه مازندران در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری با تبریک به مناسبت سالروز میلاد اباعبدالله الحسین (ع) اظهار داشت: ولادت سبط ثانی رسول خدا (ص) در مدینه منوره و در سوم شعبان سال چهارم هجری قمری بوده و چه زیبا سروده اند که:
میلاد گل رسول و زهرا و علی است / زیرا که جهان خجسته زین نور جلی است
ما را دگر از روز جزا بیمی نیست / چون بر دل ما عشق حسین ابن علی است
وی افزود: امام حسین(ع) دومین فرزند امیرمؤمنان علی(ع) و فاطمه زهرا (س) و سبط ثانی رسول خدا (ص) و خامس آل عبا (ع) است، آن حضرت پس از برادر بزرگوارش امام حسن مجتبی (ع) و پیش از خواهر گرامی اش حضرت زینب کبری (س) در مدینه منوّره و در حیات رسول خدا (ص) دیده به جهان گشود.
استاد حوزه علمیه مازندران ابراز کرد: ماجرای شهادت اباعبدالله الحسین (ع) حتی قبل از ولادت حضرت(ع) توسط جبرئیل بیان گردید، در کتاب شریف کافی، «باب مولد الحسین بن علی (ع)» حدیث چهارم آمده است که امام صادق (ع) فرمود: جبرئیل امین بر رسول خدا (ص) فرود آمد و عرض کرد: ای محمد (ص) به راستی خدای سبحان تو را بشارت داد به مولودی از دخترت فاطمه زهرا (س)، ولیکن امتت وی را پس از تو خواهند کشت، پیامبر (ص) فرمود: ای جبرئیل، سلامم را به پروردگار متعال برسان و بگو مرا به مولودی که امتم، پس از من وی را می کشند، نیازی نیست.
جبرئیل امین به سوی آسمان عروج کرد و سپس بازگشت و همان پیام را تکرار کرد.
پیامبراکرم (ص) نیز گفتار پیشین خود را تکرار کرد و از پذیرش مولودی که مسلمانان وی را می کشند، امتناع نمود.
جبرئیل برای بار سوم فرود آمد و گفت: ای محمد! پروردگار سبحان سلامت می رساند و تو را به این امر مهم بشارت می دهد که امامت و ولایت را در نسل تو قرار داده است. پیامبر (ص) با دریافت این پیام شادمان شد و گفت: پذیرفتم و به آن خرسندم. آنگاه پیامبر (ص) این پیام مهمّ الهی را به اطلاع دخترش حضرت فاطمه زهرا (س) رسانید و فاطمه (س) در نهایت ادب، پاسخ داد: پدرجان مرا به فرزندی که امّتت او را می کشند، نیازی نیست.
پیامبر (ص) بشارت خداوند منان را به فاطمه زهرا (س) ابلاغ کرد و گفت: دخترم فاطمه همانا خداوند سبحان امر مهم امامت و ولایت و وصایت را در ذرّیه من [از همین مولود] قرار داده است.
فاطمه (س) با شنیدن این بشارت الهی و تضمین غیرقابل خدشه پروردگار، به پدر ارجمندش گفت: پدرجان، من نیز به تولّد این مولود خجسته خرسندم.
«۴- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِسْمَاعِیلَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو الزَّیَّاتِ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّ جَبْرَئِیلَ ع نَزَلَ عَلَی مُحَمَّدٍ ص فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکَ بِمَوْلُودٍ یُولَدُ مِنْ فَاطِمَةَ تَقْتُلُهُ أُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ وَ عَلَی رَبِّیَ السَّلَامُ لَا حَاجَةَ لِی فِی مَوْلُودٍ یُولَدُ مِنْ فَاطِمَةَ تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَعَرَجَ ثُمَّ هَبَطَ ع فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِکَ فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ وَ عَلَی رَبِّیَ السَّلَامُ لَا حَاجَةَ لِی فِی مَوْلُودٍ تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَعَرَجَ جَبْرَئِیلُ ع إِلَی السَّمَاءِ ثُمَّ هَبَطَ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ إِنَّ رَبَّکَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یُبَشِّرُکَ بِأَنَّهُ جَاعِلٌ فِی ذُرِّیَّتِهِ الْإِمَامَةَ وَ الْوَلَایَةَ وَ الْوَصِیَّةَ فَقَالَ قَدْ رَضِیتُ ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَی فَاطِمَةَ أَنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُنِی بِمَوْلُودٍ یُولَدُ لَکِ تَقْتُلُهُ أُمَّتِی مِنْ بَعْدِی فَأَرْسَلَتْ إِلَیْهِ لَا حَاجَةَ لِی فِی مَوْلُودٍ مِنِّی تَقْتُلُهُ أُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ فَأَرْسَلَ إِلَیْهَا أَنَّ اللَّهَ قَدْ جَعَلَ فِی ذُرِّیَّتِهِ الْإِمَامَةَ وَ الْوَلَایَةَ وَ الْوَصِیَّةَ فَأَرْسَلَتْ إِلَیْهِ أَنِّی قَدْ رَضِیتُ فَ «حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی» فَلَوْ لَا أَنَّهُ قَالَ «أَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی» (الأحقاف: ۱۵) لَکَانَتْ ذُرِّیَّتُهُ کُلُّهُمْ أَئِمَّةً وَ لَمْ یَرْضَعِ الْحُسَیْنُ مِنْ فَاطِمَةَ (ع) وَ لَا مِنْ أُنْثَی کَانَ یُؤْتَی بِهِ النَّبِیَّ فَیَضَعُ إِبْهَامَهُ فِی فِیهِ فَیَمَصُّ مِنْهَا مَا یَکْفِیهَا الْیَوْمَیْنِ وَ الثَّلَاثَ فَنَبَتَ لَحْمُ الْحُسَیْنِ ع مِنْ لَحْمِ رَسُولِ اللَّهِ وَ دَمِهِ وَ لَمْ یُولَدْ لِسِتَّةِ أَشْهُرٍ إِلَّا عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ ع وَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (ع)» (الکافی (ط - الإسلامیة)، ج۱، ص: ۴۶۴)
وی خاطرنشان کرد: بر اساس این دست از روایات، پیامبراکرم(ص) و فاطمه زهرا (س) و علی(ع) و جبرئیل امین و فرشتگان الهی، همگی منتظر مولود مبارک آثار امام حسین(ع) بوده و برای دیدنش لحظه شماری می کردند، سرانجام انتظار به پایان رسید و در روزی مبارک از ایام مبارک شعبان، از دامن پاکیزه فاطمه زهرا(س)، نور جهان آرای امام حسین (ع) آشکار گردید و این نوزاد گران مقام، پا به هستی و حیات دنیوی گذاشت و شادمانی فرشتگان و آدمیان را فراهم کرد.
حجت الاسلام و المسلمین واردی بیان کرد: از امام صادق (ع) روایت شد، هنگامی که امام حسین (ع) دیده به جهان گشود، جبرئیل امین از سوی پروردگار متعال مأمور گردید تا همراه هزار فرشته، جهت تهنیت و شادباش به پیامبر (ص) جهت نوزاد فاطمه زهرا (س)، به زمین فرود آیند. داستان فطرس و رهایی این فرشته الهی از عذاب و کیفر خدایی، به برکت تولد امام حسین (ع) در همین حدیث بیان گردیده است.
«لی، الأمالی للصدوق الْعَطَّارُ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْأَشْعَرِیِّ عَنْ مُوسَی بْنِ عُمَرَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَبَّاحٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ شُعَیْبٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع یَقُولُ إِنَّ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ لَمَّا وُلِدَ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ جَبْرَئِیلَ أَنْ یَهْبِطَ فِی أَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِکَةِ فَیُهَنِّئَ رَسُولَ اللَّهِ (ص) مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مِنْ جَبْرَئِیلَ قَالَ فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ فَمَرَّ عَلَی جَزِیرَةٍ فِی الْبَحْرِ فِیهَا مَلَکٌ یُقَالُ لَهُ فُطْرُسُ کَانَ مِنَ الْحَمَلَةِ بَعَثَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِی شَیْءٍ فَأَبْطَأَ عَلَیْهِ فَکَسَرَ جَنَاحَهُ وَ أَلْقَاهُ فِی تِلْکَ الْجَزِیرَةِ فَعَبَدَ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فِیهَا سَبْعَمِائَةِ عَامٍ حَتَّی وُلِدَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (ع) فَقَالَ الْمَلَکُ لِجَبْرَئِیلَ یَا جَبْرَئِیلُ أَیْنَ تُرِیدُ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْعَمَ عَلَی مُحَمَّدٍ بِنِعْمَةٍ فَبُعِثْتُ أُهَنِّئُهُ مِنَ اللَّهِ وَ مِنِّی فَقَالَ یَا جَبْرَئِیلُ احْمِلْنِی مَعَکَ لَعَلَّ مُحَمَّداً (ص) یَدْعُو لِی قَالَ فَحَمَلَهُ قَالَ فَلَمَّا دَخَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی النَّبِیِّ ص هَنَّأَهُ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مِنْهُ وَ أَخْبَرَهُ بِحَالِ فُطْرُسَ فَقَالَ النَّبِیُّ ص قُلْ لَهُ تَمَسَّحْ بِهَذَا الْمَوْلُودِ وَ عُدْ إِلَی مَکَانِکَ قَالَ فَتَمَسَّحَ فُطْرُسُ بِالْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (ع) وَ ارْتَفَعَ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ أَمَا إِنَّ أُمَّتَکَ سَتَقْتُلُهُ وَ لَهُ عَلَیَّ مُکَافَاةٌ أَلَّا یَزُورَهُ زَائِرٌ إِلَّا أَبْلَغْتُهُ عَنْهُ وَ لَا یُسَلِّمَ عَلَیْهِ مُسَلِّمٌ إِلَّا أَبْلَغْتُهُ سَلَامَهُ وَ لَا یُصَلِّی عَلَیْهِ مُصَلٍّ إِلَّا أَبْلَغْتُهُ صَلَاتَهُ ثُمَّ ارْتَفَعَ.» (بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج ۴۳، ص: ۲۴۴)
کارشناس حوزوی خاطرنشان کرد: درباره تاریخ تولد امام حسین (ع) اتّفاق چندانی میان موّرخان و سیره نویسان نیست، برخی روز پنجم ماه مبارک شعبان سال چهارم قمری، برخی سوم ماه مبارک شعبان و برخی دیگر، روزهای نخست ماه مبارک شعبان (بدون تعیین روز ولادت) را زادروز آن حضرت می دانند. (نک: مقاتل الطالبیین، ص ۵۱؛ مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۰؛ بحارالانوار، ج ۹۱، ص ۱۹۳ و ج ۳۴، ص ۲۳۷؛ الارشاد، ص ۳۶۸؛ تاج الموالید، ص ۲۸؛ منتهی الآمال، ج ۱، ص ۲۸۰) ولی مشهور میان شیعیان، بر اساس توقیع شریفی که به دست قاسم بن علاء همدانی، وکیل امام حسن عسکری (ع) رسید، تولد اباعبدالله الحسین (ع) در روز سوم ماه مبارک شعبان بوده است. (بحارالانوار، ج ۳۴، ص ۲۳۷؛ الاقبال بالأعمال الحسنه، ج ۳، ص ۳۰۳)
وی یادآور شد: در کتاب «الاقبال بالأعمال الحسنة»، در فصل شانزدهم به نام «فیما نذکره من عمل الیوم الثالث من شعبان و ولادة الحسین علیه السلام فیه» می خوانیم:
«اعلم اننا کنّا ذکرنا فی کتاب التعریف للمولد الشریف ما رویناه من اختلاف من اختلف فی وقت ولادة الحسین علیه أفضل الصلوات، و اجتهدنا فی تسمیة الکتب التی روینا ذلک فیها و الروایات، و انّما نتبع الآن ما وجدناه من تعیین الولادة بیوم الثالث من شعبان و العمل فیه بحسب الإمکان.
روینا ذلک بإسنادنا إلی جدّی أبی جعفر الطوسی فقال عند ذکر شعبان: الیوم الثالث منه فیه ولد الحسین بن علی علیهما السلام، خرج إلی القاسم بن العلاء الهمدانی وکیل أبی محمد علیه السلام انّ مولانا الحسین علیه السلام ولد یوم الخمیس لثلاث خلون من شعبان، فصم و ادع فیه بهذا الدعاء:
«اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِحَقِّ هذا الْمَوْلُودِ فِی هذا الْیَوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهادَتِهِ قَبْلَ اسْتِهْلالِهِ وَ ولادَتِهِ، بَکَتْهُ مَلائِکَةُ السَّماءِ وَ مَنْ فِیها وَ الارْضُ وَ مَنْ عَلَیْها، وَ لَمّا یَطَأُ لابَتَیْها.
قَتِیلِ الْعَبْرَةِ وَ سَیِّدِ الاسْرَةِ، الْمَمْدُودِ بِالنُّصْرَةِ یَوْمَ الْکَرَّةِ، الْمُعَوَّضِ مِنْ قَتْلِهِ أَنَّ الأَئِمَّةَ مِنْ نَسْلِهِ، وَ الشِّفاءَ فِی تُرْبَتِهِ، وَ الْفَوْزَ مَعَهُ فِی اوْبَتِهِ، وَ الأَوْصِیاءَ مِنْ عِتْرَتِهِ بَعْدَ قائِمِهِمْ وَ غَیْبَتِهِ، حَتّی یُدْرِکُوا الأَوْتارَ، وَ یَثْأَرُوا الثَّأرَ وَ یُرْضُوا الْجَبَّارَ، وَ یَکُونُوا خَیْرَ أَنْصارٍ، صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِمْ مَعَ اخْتِلافِ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ.
اللَّهُمَّ فَبِحَقِّهِمْ الَیْکَ أَتَوَسَّلُ، وَ اسْأَلُ سُؤَالَ مُعْتَرِفٍ مُقْتَرِفٍ مُسِیء الی نَفْسِهِ مِمَّا فَرَّطَ فِی یَوْمِهِ وَ امْسِهِ، یَسْأَلُکَ الْعِصْمَةَ الی مَحَلِّ رَمْسِهِ، اللَّهُمَّ وَ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ عِتْرَتِهِ وَ احْشُرْنا فِی زُمْرَتِهِ وَ بَوِّئْنا مَعَهُ دارَ الْکَرامَةِ وَ مَحَلِّ الإِقامَةِ.
اللَّهُمَّ وَ کَما أَکْرَمْتَنا بِمَعْرِفَتِهِ، فَاکْرِمْنا بِزُلْفَتِهِ، وَ ارْزُقْنا مُرافَقَتِهِ وَ سابِقَتِهِ، وَ اجْعَلْنا مِمَّنْ یُسَلِّمُ لِأَمْرِهِ، وَ یَکْثُرُ الصَّلاةَ عَلَیْهِ عِنْدَ ذِکْرِهِ، وَ عَلی جَمِیعِ أَوْصِیائِهِ وَ اهْلِ اصْطِفائِهِ، الْمَعْدُودِینَ مِنْکَ بِالْعَدَدِ الاثْنی عَشَرَ، النُّجُومِ الزُّهَرِ وَ الْحُجَجِ عَلی جَمِیعِ الْبَشَرِ.
اللَّهُمَّ وَ هَبْ لَنا فِی هذَا الْیَوْمِ خَیْرَ مَوْهِبَةٍ، وَ انْجِحْ لَنا فِیهِ کُلَّ طَلِبَةٍ، کَما وَهَبْتَ الْحُسَیْنَ لِمُحَمَّدٍ جَدِّهِ وَ عاذَ فُطْرُسُ بِمَهْدِهِ، فَنَحْنُ عائِذُونَ بِقَبْرِهِ مِنْ بَعْدِهِ نَشْهَدُ تُرْبَتَهُ وَ نَنْتَظِرُ اوْبَتَهُ آمِینَ رَبَّ الْعالَمِینَ.
ثم تدعوا بعد ذلک بدعاء الحسین علیه السلام و هو آخر دعاء دعا به الحسین علیه السلام یوم الکوثر:
اللَّهُمَّ انْتَ مُتَعالِی الْمَکانِ، عَظِیمُ الْجَبَرُوتِ، شَدِیدُ الْمُحالِ، غَنِیٌّ عَنِ الْخَلائِقِ، عَرِیضُ الْکِبْرِیاءِ، قادِرٌ عَلی ما یَشاءُ، قَرِیبُ الرَّحْمَةِ، صادِقُ الْوَعْدِ، سابِغُ النِّعْمَةِ، حَسَنُ الْبَلاءِ، قَرِیبٌ إِذا دُعِیتَ، مُحِیطٌ بِما خَلَقْتَ.
قابِلُ التَّوْبَةِ لِمَنْ تابَ الَیْکَ، قادِرٌ عَلی ما أَرَدْتَ، وَ مُدْرِکٌ ما طَلَبْتَ، وَ شَکُورٌ إِذا شُکِرْتَ، وَ ذاکِرٌ إِذا ذُکِرْتَ، ادْعُوکَ مُحْتاجاً، وَ ارْغَبُ الَیْکَ فَقِیراً، وَ افْزَعُ الَیْکَ خائِفاً، وَ أَبْکِی الَیْکَ مَکْرُوباً، وَ اسْتَعِینُ بِکَ ضَعِیفاً وَ أَتَوَکَّلُ عَلَیْکَ کافِیاً.
احْکُمْ بَیْنَنا وَ بَیْنَ قَوْمِنا، فَانَّهُمْ غَرُّونا وَ خَذَلُونا وَ غَدَرُوا بِنا وَ قَتَلُونا، وَ نَحْنُ عِتْرَةُ نَبِیِّکَ وَ وُلْدِ حَبِیبِکَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، الَّذِی اصْطَفَیْتَهُ بِالرِّسالَةِ وَ ائْتَمَنْتَهُ عَلی وَحْیِکَ، فَاجْعَلْ لَنا مِنْ أَمْرِنا فَرَجاً وَ مَخْرَجاً بِرَحْمَتِکَ یا ارْحَمَ الرَّاحِمِینَ.» (ابن طاووس، علی بن موسی؛ الإقبال بالأعمال الحسنة (ط - الحدیثة)، ج۳، ص: ۳۰۳)
حجت الاسلام و المسلمین سید تقی واردی گفت: نام شریف امام حسین (ع) در تورات «شبیر» و در انجیل «طاب» و کنیه اش ابوعبدالله و لقب هایش سبط، سبط ثانی، سیّد، سیّد شباب اهل الجنه، رشید، طیب، وفّی، مبارک، زکی و تابع لمرضاه الله می باشد. (بحارالانوار، ج ۳۴، ص ۲۳۷؛ کشف الغمة، ج ۲، ص ۱۷۱) پس از شهادت در کربلا، به سید الشهداء معروف گردید.
وی اظهار کرد: پیامبراکرم (ص) در حدیثی، درباره امام حسین (ع) فرمود: «اَلا، و اِنَّ الحُسَینَ بابٌ مِن اَبوابِ الجنّة، مَن عاندَه حَرَّمَ اللهُ عَلیهِ ریحَ الجنَّةِ؛ آگاه باشید [و بدانید] که حسین، دری از درهای بهشت است. هرکس که با او دشمنی ورزد، خدا بوی بهشت را بر وی حرام می گرداند.» (بحارالانوار، ج۳۵، ص۴۰۵)
استاد حوزه علمیه مازندران ابراز کرد: این امام همام (ع)، شش سال و هفت ماه حیات با برکت جدش پیامبر اکرم (ص) و شش سال و ده ماه حیات با برکت مادرش فاطمه زهرا (س) و سی و هفت سال و یک ماه و هیجده روز حیات روحبخش پدرش امیرمؤمنان علی(ع) و چهل و شش سال و هفت ماه حیات نوربخش برادرش امام حسن مجتبی (ع) را درک نمود و در ۲۸ صفر سال ۵۰ هجری قمری پس از شهادت برادرش امام حسن (ع) طبق وصیت امام حسن (ع) به جانشینی ایشان و مقام منیع امامت نایل آمد. البته پیامبر اکرم (ص) و امیر مؤمنان علی(ع)، امامت امام حسین (ع) را از قبل پیشگویی و به آن توصیه کرده بودند. (تاج الموالید، ص ۲۹)
وی تأکید کرد: امام حسین (ع) پس از شهادت امام حسن (ع)، نسبت به صلحی که ایشان با معاویه منعقد کرده بود، پایبند ماند و در صدد ابطال آن بر نیامد، ولیکن در برابر رفتار و کارهای ناپسند معاویه و جنایت های پنهان و آشکار وی ساکت نمی نشست و اعتراضات و انتقاداتش را به گوش آن فریب کار زمانه می رسانید. ولی پس از هلاکت معاویه، از بیعت با فرزند ناصالح و جنایت کارش یزید امتناع ورزید و قیام بزرگ کربلا را به وجود آورد و سرانجام در سرزمین تفتیده کربلا به همراه هفتاد و دوتن از بستگان و یارانش در روز دهم (عاشورا) ماه محرم سال ۶۱ هجری قمری، در پنجاه و شش سالگی، مظلومانه و غریبانه به شهادت رسید. (نک: تاج الموالید، ص ۲۸؛ المستجاد، ص ۱۵۲؛ الإرشاد، ص ۳۶۸؛ کشف الغمة، ج ۲، ص ۱۷۰)
انتهای پیام. /
نظر شما